ଭୁବନେଶ୍ୱର: ଏମଏମଡିଆର ବିଲକୁ ପ୍ରତିବାଦ କରି ପ୍ରଦେଶ କଂଗ୍ରେସ କମିଟି ମାରାଥନ ସାମ୍ବାଦିକ ସମ୍ମିଳନୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରତିରୋଧତ୍ମକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଜାରୀ ରଖିଛି l ସେଇ ପରିପେକ୍ଷୀରେ ଆଜି ପୁଣି ସାମ୍ବାଦିକ ସମ୍ମିଳନୀ ଆୟୋଜିତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଏହି ସମ୍ମିଳନୀରେ ପୂର୍ବତନ ଓପିସିସି ସଭାପତି ପ୍ରସାଦ ହରିଚନ୍ଦନ ବିଲ ଉପରେ ନିଜର ମତାମତ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ l ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ଏମଏମଡିଆର ସଂଶୋଧନ ଅଧିନିୟମ, ୨୦୨୬ ସହଯୋଗୀ ସଂଘୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା (କୋଅପରେଟିଭ ଫେଡେରାଲିଜମ) ଏବଂ ଖଣିଜ ସମୃଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଆର୍ଥିକ ଅଧିକାର ଉପରେ ଏକ ସିଧାସଳଖ ଆଘାତ l
କଂଗ୍ରେସ ଦଳ ମାଇନ୍ସ ଆଣ୍ଡ ମିନେରାଲ୍ସ (ଡେଭେଲପମେଣ୍ଟ ଆଣ୍ଡ ରେଗୁଲେସନ୍) ସଂଶୋଧନ ଅଧିନିୟମ, ୨୦୨୬କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିରୋଧ କରୁଛି। ଏହି ଆଇନକୁ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ସମ୍ମତି ମିଳିସାରିଥିବାରୁ ଆମର ଦାବି ଏବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଦୃଢ଼:
*କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ଏହି ଆଇନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରି ରଦ୍ଦ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ସାମ୍ବିଧାନିକ ଓ ଆର୍ଥିକ ଅଧିକାରକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ।
୧. ଏହା କେବଳ ଏକ ଖଣି ଆଇନ ନୁହେଁ — ଏହାସଂଘୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ପ୍ରଶ୍ନ
ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ହୁଏତ ଏକ ରାଜ୍ୟର ମାଟି ତଳେ ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଖଣି ଖନନର ପରିଣାମ ସେହି ରାଜ୍ୟର ଲୋକମାନେ ହିଁ ବହନ କରନ୍ତି — ଜମି ଅଧିଗ୍ରହଣ, ବିସ୍ଥାପନ, ପରିବେଶୀୟ ଅବକ୍ଷୟ, ଭିତ୍ତିଭୂମି ଓ ସାର୍ବଜନୀନ ସେବା ଉପରେ ଚାପ ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ସମୁଦାୟ ଉପରେ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ପ୍ରଭାବ ଆକାରରେ। ନିଜ ଅଞ୍ଚଳରେ ଥିବା ସମ୍ପଦ ଉପରେ ସଂପୃକ୍ତ ରାଜ୍ୟର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାର ରହିବା ଉଚିତ। ଏହା ସମଗ୍ର ଦେଶର ସମ୍ପତ୍ତି କହି ସଂପୃକ୍ତ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କେବଳ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଅଂଶୀଦାର ଭାବେ ହ୍ରାସ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ଖଣିଜ ସମ୍ପଦର ଅଧିକାର କେନ୍ଦ୍ରୀକୃତ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଏହାର ସାମାଜିକ ଓ ପରିବେଶୀୟ ମୂଲ୍ୟ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବହନ କରିବାକୁ ପଡ଼େ।
୨. ଏହି ସଂଶୋଧନ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଆର୍ଥିକ ସ୍ୱାୟତ୍ତତା ଉପରେ ଆଘାତ କରୁଛି
ସଂଶୋଧିତ ଆଇନ ଅନୁଯାୟୀ, ଖଣିଜ ଅଧିକାର ଓ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ଥିବା ଜମି ଉପରେ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କର, ସେସ୍ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଳ୍କ ଲାଗୁ କରିବାର କ୍ଷମତାକୁ କେନ୍ଦ୍ର ଅଧୀନରେ ସୀମିତ କରାଯାଇଛି। ଏହା କେନ୍ଦ୍ର ଓ ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଆର୍ଥିକ ସମୀକରଣକୁ ମୌଳିକ ଭାବରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରୁଛି। ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟ ଖଣି ଖନନର ମୂଲ୍ୟ ବହନ କରୁଛି, ସେହି ରାଜ୍ୟକୁ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳର ଶାସନ ଓ ବିକାଶ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଆର୍ଥିକ ଅଧିକାରରୁ ବଞ୍ଚିତ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ।
୩. କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ‘ସହଯୋଗୀ ସଂଘୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା’ (କୋଅପରେଟିଭ ଫେଡେରାଲିଜମ)କୁ ‘ସର୍ତ୍ତାଧୀନ ସଂଘୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା’ରେ ପରିଣତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ
ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନ ଏକ ରାଜ୍ୟସଂଘର ପରିକଳ୍ପନା କରେ। ‘କେବଳ କେନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରଶାସନିକ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ସାମ୍ବିଧାନିକ କ୍ଷମତା ପ୍ରୟୋଗ କରିପାରିବେ’ ବୋଲି କେନ୍ଦ୍ର ଯେଉଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛନ୍ତି ତାହା ଆମ ସମ୍ବିଧାନର ପରିପନ୍ଥୀ। ଏହି ସଂଶୋଧନ, ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଲାଗୁ କରାଯାଉଥିବା ଶୁଳ୍କ ଓ ଲେଭି ସମ୍ପର୍କରେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କୁ ସର୍ତ୍ତ ଓ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବାର କ୍ଷମତା ଦେଇ ଏହି ଆଶଙ୍କା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି। ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କେନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରଶାସନିକ ଅଧୀନସ୍ଥ ନୁହନ୍ତି; ସେମାନେ ସମ୍ବିଧାନର ସମାନ ଅଂଶୀଦାର।
୪. ଏହି ଆଇନର ସମୟ ଓ ପ୍ରଣୟନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତାଜନକ
ସଂଘୀୟ ଆର୍ଥିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଏପରି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବର୍ତ୍ତନ ପାଇଁ ବ୍ୟାପକ ସଂସଦୀୟ ଯାଞ୍ଚ, ଖଣିଜ ସମୃଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସହ ପରାମର୍ଶ ଏବଂ ଏକ ସାର୍ଥକ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଆଲୋଚନା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ବିଲ୍ ୧୩ ଅଗଷ୍ଟ ୨୦୨୬ରେ ଉଭୟ ସଦନରେ ପାରିତ ହେଲା ଏବଂ ତାହା ପରେ ଅତିଶୀଘ୍ର ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ସମ୍ମତି ପାଇଲା। ଯେତେବେଳେ ସମ୍ବିଧାନର ସଂଘୀୟ ସନ୍ତୁଳନ ପ୍ରତି ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସଂସଦୀୟ ଯାଞ୍ଚ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଏଡ଼ାଇ ଯାଇ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରଣୋଦିତ।
୫. ଏହି ସଂଶୋଧନ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ ସାମ୍ବିଧାନିକ ସନ୍ତୁଳନ ସହ ସିଧାସଳଖ ଜଡ଼ିତ
ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟଙ୍କ ନଅଜଣିଆ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଖଣ୍ଡପୀଠଙ୍କ Mineral Area Development Authority v. Steel Authority of India Ltd. ରାୟରେ ଖଣିଜ ଅଧିକାର ଉପରେ କର ଲାଗୁ କରିବା ସମ୍ପର୍କରେ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର କ୍ଷମତାର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗକୁ ସ୍ୱୀକୃତି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ୨୦୨୬ର ସଂଶୋଧନ କରି ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ କେନ୍ଦ୍ର ନୂତନ ବୈଧାନିକ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଲାଗୁ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ସରକାର ଏକ ସାମ୍ବିଧାନିକ ରାୟର ସାମ୍ବିଧାନିକ ଓ ସଂଘୀୟ ପ୍ରଭାବ ଉପରେ ଗଭୀର ବିଚାର ନକରି କେବଳ ଏହାକୁ ଅକାମୀ କରିବା ପାଇଁ ଏପରି ତ୍ବରିତ ବିଧାନ ପ୍ରଣୟନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସଂସଦୀୟ କ୍ଷମତାର ପ୍ରୟୋଗ ସାମ୍ବିଧାନିକ ସଂଯମ ସହ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, କେବଳ ସଂଖ୍ୟାଗତ ଅଧିକାର ଆଧାରରେ ନୁହେଁ।
୬. ଖଣିଜ ସମୃଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଭାରତର ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ଥିବାରୁ ଦଣ୍ଡିତ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ
ଓଡ଼ିଶା, ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ, ଛତିଶଗଡ଼, କର୍ଣ୍ଣାଟକ, ତେଲେଙ୍ଗାନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ନିଜ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦକୁ ଆଧାର କରି ବ୍ୟାପକ ଆର୍ଥିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଜରିଆରେ ନିଜନିଜ ରାଜ୍ୟର ବିକାଶ କରିଚାଲିଛନ୍ତି।
ଏହି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଖଣି ଖନନର ପରିବେଶୀୟ, ଭିତ୍ତିଭୂମି ଓ ସାମାଜିକ ପରିଣାମକୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବେ ବହନ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ଏକ ସମାନ ଜାତୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଆଳରେ ସେମାନଙ୍କର ବୈଧ ଆର୍ଥିକ ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ଅଣଦେଖା କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ସମାନତାର ଅର୍ଥ କେନ୍ଦ୍ରୀକରଣ ନୁହେଁ। ଜାତୀୟ ସ୍ୱାର୍ଥର ଅର୍ଥ, ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଅଧିକାର ଛଡ଼ାଇ ନେବା ନୁହେଁ।
୭. ‘ନିବେଶର ନିଶ୍ଚିତତା’ ନାମରେ ସଂଘୀୟ ଅଧିକାରକୁ ଦୁର୍ବଳ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ
କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ଯୁକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ଖଣି କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଶ୍ଚିତତା ଓ ସମ୍ଭାବନା ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଏହି ସଂଶୋଧନ ଆବଶ୍ୟକ। କଂଗ୍ରେସ ନିବେଶ ଓ ସଂଘୀୟତା ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ଏକ ମିଥ୍ୟା ବିକଳ୍ପକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରେ। ଭାରତ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ବୈଧ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଓ ଆର୍ଥିକ ଅଧିକାରକୁ ଦୁର୍ବଳ ନକରି ମଧ୍ୟ ଖଣି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ସ୍ଥିର ଓ ପୂର୍ବାନୁମାନଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବ। ସୁଶାସନ ପାଇଁ ନିବେଶକଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତତା ଯେତିକି ଆବଶ୍ୟକ, ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ସାମ୍ବିଧାନିକ ଅଧିକାରର ନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟ ସେତିକି ଆବଶ୍ୟକ।
୮. ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ବରୁ ପାଇଥିବା ରାଜସ୍ୱ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ଆର୍ଥିକ ସ୍ୱାୟତ୍ତତା ଏକା କଥା ନୁହେଁ
ସରକାର ବାରମ୍ବାର ଦର୍ଶାଉଛନ୍ତି ଯେ ଖଣି ସମ୍ପର୍କିତ ରାଜସ୍ୱର ଏକ ବଡ଼ ଅଂଶ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ମିଳୁଛି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ କେବଳ ଆଜି ରାଜ୍ୟକୁ କେତେ ରାଜସ୍ୱ ମିଳୁଛି ତାହା ନୁହେଁ।
ମୌଳିକ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି:
ଏକ ରାଜ୍ୟରେ ଥିବା ସମ୍ପଦ ସମ୍ପର୍କିତ ଆର୍ଥିକ ସର୍ତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବାର ସାମ୍ବିଧାନିକ ଅଧିକାର କାହାର? କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା ପରେ ରାଜ୍ୟକୁ କେତେ ଟଙ୍କା ମିଳୁଛି, କେବଳ ତାହା ଆଧାରରେ ରାଜ୍ୟର ଆର୍ଥିକ ସ୍ୱାୟତ୍ତତାକୁ ମାପି ହେବ ନାହିଁ।
୯. ଏହି ଆଇନ ଏକ ବିପଜ୍ଜନକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଆଶଙ୍କା ରହିଛି
ଯଦି ଆଜି ସଂସଦ, ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ଥିବା ଜମି ଉପରେ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଆର୍ଥିକ କ୍ଷମତାକୁ ବ୍ୟାପକ ଭାବରେ ସୀମିତ କରିପାରେ, ତେବେ ଆସନ୍ତାକାଲି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ଷମତା କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଯୁକ୍ତି ଦିଆଯାଇପାରେ। ତେଣୁ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ପ୍ରଶ୍ନ କେବଳ ଖଣି ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ଭାରତର ସଂଘୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସୀମା କେଉଁଠି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେବ , ସେହି ମୌଳିକ ପ୍ରଶ୍ନ। କଂଗ୍ରେସ ସେହି ସୀମାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବ।
୧୦. ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ ବାସ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ବିକାଶକୁ ଅଲଗା କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ
ଖଣି ଖନନ କେବଳ ଏକ ଶିଳ୍ପ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ନୁହେଁ।
ଏହାର ପ୍ରଭାବ ପଡ଼େ:
* ଜମି ଓ ଜୀବିକା ଉପରେ;
* ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପରିବେଶ ଉପରେ;
* ଆଦିବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମୀଣ ସମୁଦାୟ ଉପରେ;
* ସ୍ଥାନୀୟ ଭିତ୍ତିଭୂମି ଉପରେ;
• ଜଳ ସମ୍ପଦ ଉପରେ;
* ସାର୍ବଜନୀନ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଉପରେ;
* ପୁନର୍ବାସ ଓ ଥଇଥାନ ଉପରେ; ଏବଂ
* ଖଣିଜ ସମୃଦ୍ଧ ଜିଲ୍ଲାଗୁଡ଼ିକର ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ବିକାଶ ଉପରେ।
ଏହି ପରିଣାମଗୁଡ଼ିକୁ ଭୋଗିବା ଆଶଙ୍କା ଥିବା ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଆର୍ଥିକ ଓ ନିୟାମ ପ୍ରଣୟନ ଅଧିକାର ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସମ୍ପଦ ଉତ୍ତୋଳନର ମୂଲ୍ୟ ବହନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହାର ଶାସନରେ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ।
୧୧. କଂଗ୍ରେସ ପ୍ରକୃତ ସହଯୋଗୀ ସଂଘୀୟତା (କୋଅପରେଟିଭ୍ ଫେଡେରାଲିଜମ) ପାଇଁ ପ୍ରତିବଦ୍ଧ
କଂଗ୍ରେସର ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଖଣି ବିରୋଧୀ ନୁହେଁ। ଏହା ଶିଳ୍ପ ବିରୋଧୀ ନୁହେଁ। ଏହା ନିବେଶ ବିରୋଧୀ ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ଭାରତର ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଅଧିକାରର ମୂଲ୍ୟରେ ସାମ୍ବିଧାନିକ କ୍ଷମତାର କେନ୍ଦ୍ରୀକରଣ ବିରୋଧରେ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଭିମୁଖ୍ୟ। ଆମେ ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଖଣି ଖନନ, ସ୍ଥାୟୀ ବିକାଶ, ନିବେଶ ଏବଂ ଜାତୀୟ ଖଣିଜ ସୁରକ୍ଷାକୁ ସମର୍ଥନ କରୁଛୁ — କିନ୍ତୁ ଏସବୁ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ସହଯୋଗୀ ସଂଘୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସାମ୍ବିଧାନିକ ଢାଞ୍ଚା ମଧ୍ୟରେ ହିଁ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ।
୧୨. ସମାଧାନ ହେଉଛି ପରାମର୍ଶ, ଜୋରଜବରଦସ୍ତି ନୁହେଁ
କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ଖଣିଜ ସମୃଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଏକ ବୈଠକ ଡାକିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଏହି ସଂଶୋଧନକୁ ଏକ ପ୍ରକୃତ ସଂଘୀୟ ପରାମର୍ଶ ପ୍ରକ୍ରିୟା ମଧ୍ୟରେ ଆଣିବା ଉଚିତ। ରାଜ୍ୟ ସରକାର, ସ୍ଥାନୀୟ ସମୁଦାୟ, ଖଣି ନିର୍ଭରଶୀଳ ଜିଲ୍ଲା, ଶିଳ୍ପ, ପରିବେଶ ସମ୍ପର୍କିତ ଅଂଶୀଦାର ଏବଂ ସାମ୍ବିଧାନିକ ବିଶେଷଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମତାମତ ଶୁଣାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବାଦ ଦେଇ ଦିଲ୍ଲୀରେ ବସି ଭାରତର ଖଣିଜ ନୀତି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ।
୧୩. ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ସମ୍ମତି ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଆଲୋଚନାର ଅନ୍ତ ନୁହେଁ
ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ସମ୍ମତି ପରେ ଏହି ବିଲ୍ ଏବେ ଆଇନରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ କୌଣସି ସାମ୍ବିଧାନିକ ଭାବେ ବିବାଦୀୟ ନୀତିକୁ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ସମ୍ମତି ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଯାଞ୍ଚରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବ ନାହିଁ। କଂଗ୍ରେସ ପାର୍ଟି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଓ ସାମ୍ବିଧାନିକ ମଞ୍ଚରେ ଏହି ଆଇନ ବିରୋଧରେ ଲଢ଼େଇ ଜାରି ରଖିବ। ସଂଘୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ପ୍ରଶ୍ନକୁ ନେଇ ଏହି ସଂଶୋଧନ ବିରୋଧରେ କଂଗ୍ରେସ ଶାସିତ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟରେ ଆହ୍ୱାନ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।
୧୪. ଆମର ଦାବି ଏବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଦୃଢ଼: ଏମଏମଡିଆର ସଂଶୋଧନ ଅଧିନିୟମ, ୨୦୨୬କୁ ରଦ୍ଦ କରାଯାଉ
କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର:
•ତୁରନ୍ତ ଏମଏମଡିଆର ସଂଶୋଧନ ଅଧିନିୟମ, ୨୦୨୬କୁ ରଦ୍ଦ/ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତୁ।
•ଖଣିଜ ଅଧିକାର ଓ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ଥିବା ଜମି ସମ୍ପର୍କରେ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ବୈଧ ଆର୍ଥିକ ଓ ବିଧାନିକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ।
* କୌଣସି ବିକଳ୍ପ ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ ପୂର୍ବରୁ ସମସ୍ତ ଖଣିଜ ସମୃଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଏକ ଜରୁରୀ ବୈଠକ ଡାକନ୍ତୁ। ଏମଏମଡିଆର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଆଗାମୀ ପରିବର୍ତ୍ତନ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ୟାପକ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଓ ସଂଘୀୟ ପରାମର୍ଶ କରନ୍ତୁ। ପୂର୍ବରୁ ଆଇନସମ୍ମତ ଭାବେ ଅର୍ଜିତ ଆର୍ଥିକ ଅଧିକାରରୁ କୌଣସି ରାଜ୍ୟକୁ ପିଛିଲା ତାରିଖରୁ ବଞ୍ଚିତ ନକରନ୍ତୁ।
ରାଜ୍ୟ ସରକାର:-
