ସଜଳ ସ୍ମୃତିର ସଚିତ୍ର ଅଧ୍ୟାୟ

ଗାଁଟି ନଈକୂଳିଆ । ଗାଁ କଡ଼ ଦେଇ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବେ ବହି ଯାଇଛି କାଣୀ ନଈ । କିଛି ଦୂରକୁ ଗଲେ ଆଉ ଗୋଟେ ନଈ- ଯେଉଁଥିରେ ଜୁଆର ଆସେ । ଦିନରେ ଆଉ ରାତିରେ । ନାଁ- କଣ୍ଠିଆ ନାଳ, ଦାଢିସାହି ଏମିତି ଏମିତି । ପଛକୁ ଫେରିଲେ ପୁଣି ଗୋଟେ ନଈ- ଖରସ୍ରୋତା । ପ୍ରବଳ ବନ୍ୟା କରାଉ ଥିବା ନଈ । ବର୍ଷାଦିନେ ସବୁ ନଈ ମିଶିଯାଇ ସମୁଦ୍ରର ଭ୍ରମ ତିଆରି କରେ ।

ଏମିତି ପାଣି, ବଢି ପାଣି ଆଉ ଧୋଇଆ ଇଲାକାର ଗାଁ ସେଇଟି । ଗାଁ ଆରମ୍ଭରେ ସ୍କୁଲ । ଗୋଟେ ହତା ଭିତରେ ପ୍ରଥମଠାରୁ ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ । ତା’ପରେ ମହାଦେଙ୍କ ମନ୍ଦିର । ସେଇଠି ଗାଁ ଛକ । କଡ଼କୁ ଠାକୁରାଣୀଙ୍କ ଆସ୍ଥାନ । ଗାଁ ମଝି ଦେଇ ରାସ୍ତା ଚିରି ଯାଇଛି ଗାଁର ଛାତିକୁ । ପ୍ରତିଟି ଗଳି ଗୋଟିଏ ସାହି । ଯେମିତି- ପଣ୍ଡା ସାହି, ପତି ସାହି, ସାହୁ ସାହି, ଓ ଶେଷକୁ ସବୁଯାକ ସାମଲ ସାହି ଏମିତି । ତା’ ଆଗକୁ ଦାଣ୍ଡ ଗଡ଼ିଆ । ଗାଁ ଶେଷକୁ ତାରିଣୀଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଆଉ ଉଚ୍ଚା ନଦୀ ବନ୍ଧ । ସେଇ ବନ୍ଧ କଡ଼ରେ କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଗଛଟିଏ । ପତଳା, ନହକା ଆଉ ବନ୍ୟା ମାଡ଼ ଖାଇ ଖାଇ ସଂଘର୍ଷ କରି ଜୀଇଁଥିବା ଗଛ ।

ଏମିତି ଗାଁ ସବୁଆଡ଼େ ଥିବ । ଆପଣଙ୍କ ଗାଁ ଏହାଠାରୁ ଆହୁରି ଭଲ ହୋଇଥିବ । ଆହୁରି ସୁନ୍ଦର ଓ ମାର୍ଜିତ ଦେଖା ଯାଉଥିବ । ଆମ ଗାଁ କିନ୍ତୁ ଏମିତି । ଛୋଟିଆ, କୁନି ଅଥଚ ଚମତ୍କାର ବାଗରେ ସୁନ୍ଦର । ଯେଉଁଠି ଗୋଧୂଳି ଉଡ଼ି ଆସେ ନଈ ଆରପାଖ ବିଲରୁ ଆସ୍ତେ ଓ ତାରି ଭିତରେ ବୁଡ଼ି ଯାଏ ଦିନଯାକର ଆଲୁଅ । ଯେଉଁଠି ମହାଦେବଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଆଳତିର ଘଣ୍ଟା ବାଜି ଉଠିଲେ- ଗାଁ ଯାକର ହାତ ଆପେ ଯୋଡ଼ି ହୋଇ ଆସେ- ବାବା ସ୍ୱପ୍ନେଶ୍ୱର ରକ୍ଷା କରିବ, ପ୍ରଭୁ । ଉଦ୍ଧାର କରିବ ସବୁ ଆପଦ ବିପଦରୁ । ଯେଉଁଠି ସକାଳର ପହିଲି ଖରା ନଈ ପାଣି ଛାତିରେ ପଡ଼ି ଚକମକି ଆଲୁଅର ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରେ ଆଉ ଦାନ୍ତ କାଠି ନେଇ ଦାନ୍ତ ଘସି ସାରି ଗାଁ ପିଲା ବନ୍ଧରୁ କୁଦାଟେ ମାରେ ନଈ ଛାତିକୁ । ଭରା ନଈ ପହଁରି ଯାଇ ଆରପାକ ବାବାସାହିରେ ଯାଇ ପହଞ୍ଚି, ସେ କୂଳରେ ଧୂଏ ମୁହଁ ।

ଯେଉଁ ଗାଁକୁ ଆଗରୁ ଯିବା ପାଇଁ ପାଖାପାଖି ବାର କିଲୋମିଟର ଚାଲି ଯିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା । ବସ ରହଣି ଜାଗାଠାରୁ ନଈ ପାର ହୋଇ ଗାଁରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗୁଥିଲା ଅଧାଦିନରୁ ଅଧିକ । ଯେଉଁ ଗାଁ ପୁରୁଣା କଟକ ଜିଲ୍ଲାରେ ହୋଇ ବି ଏକାଦିନେ କଟକରେ ପହଞ୍ଚି ହେଉନଥିଲା । ଏମିତି ଗାଁ ସେ । ମୋ ଗାଁ ।

ସେଇ ନଦୀବନ୍ଧରେ ସଂଜକୁ ଆମର ଖଟି ଜମେ । କଲେଜ ଜମାନାରେ ବେଶ ଖଟି ଜମୁଥିଲା । ଏବେ ତ ଆଉ ନାହିଁ । କ୍ରମଶଃ ଅନ୍ଧାର ବେଢି ଆସୁଥିବ ନଈକୂଳକୁ, ପତଳା କୁହୂଡ଼ି ପରି ଝୀନ ଆବରଣଟେ ଢାଙ୍କି ଦେଉଥିବ ନଈର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ । ନଈ ତେଣିକି ଆସ୍ତେ ଶବ୍ଦ କରି ବହି ଚାଲିଥିବ । ଆଉ ପଚାଶ କଥା ଉଠୁଥିବ ସେ ଖଟିରେ । ଫକୁନି ନା’, ବକୁ, କାଳିଆ, ନାଲୁ, ଦିଲ୍ଲୀଆ- ଆହୁରି କେତେ ସଦସ୍ୟ । ସେଇଠି ଗୋଟେ କଣକୁ ରେଡ଼ିଓଟେ ଧରି କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଗଛକୁ ଆଉଜି ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବି ମୁଁ । ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବି କେମିତି ଲାଗିଯିବ- ବିବିଧ ଭାରତୀ । ଥରେ ବିବିଧ ଭାରତୀ ଲାଗିଗଲେ ରେଡ଼ିଓ ବନ୍ଧ ଉପରେ ଥୋଇ ଦେଇ ଚାଲିଲା ଖଟି ।

କେତେ କଥା, କେତେ ଗପ, ଅସରନ୍ତି କଥାର ଅଛିଡ଼ା ଖିଅ । କଲେଜର ଗପ, ନିଶ ଗଜୁରା ବୟର ପହିଲି ପହିଲି ପ୍ରେମର ପୁଲକିତ କଥା, ପୁଣି ସେ ପ୍ରେମକୁ ବଞ୍ଚେଇ ରଖିବା ପାଇଁ ହଜାରେ ମାନସିକ, ପ୍ରାର୍ଥନା ।

ପ୍ରତି କଥାରେ ଆଉ ଜଣେ ସାହାସ ଦେଉଥିବ:

– ତୁ ମାଡ଼ି ଚାଲ । ଆମେ ଅଛୁ ବେ! କିଛି ହେବନି ପା କଇନି (କହିଲି) ।

ପ୍ରେମିକ ଟୋକା ତଥାପି ଭରସା ପାଉ ନଥିବ ।

– ନାଇଁରେ, ଭାରି କଷ୍ଟ ନାଗୁଚି (ଲାଗୁଛି) ମତେ । ଏଡ଼େ ସହଜ କଥା ନୁହେଁ ।

ଧଡ଼ାସ୍‌ କରି ଅନ୍ଧାରରୁ ଆସୁଥିବ ଜବରଦସ୍ତ ଉତ୍ତର- ହେଇ ଶୁଣୁ, ଶୁଣୁ ବେ! ତୁ ଶଳା ଜାଣିଲୁ ନା ବେ ପକ୍କା ଡରୁଆ । ମୁଁ ଅଛି ପା ।
କଉନୁ ଥରେ, ଏକାବାଗେ ଯାଇ ସେ ଝିଅକୁ ନେଇ ଆସିବି । ତୁ ଆମ ଗାଁ ମହାଦେବ ପାଖେ ବାହା ହୋଇଯିବୁ । କଥା ସଇଲା ।
ଏଥର ଟିକେ ବଢୁଥିବ ସାହାସ । ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ଟୋକା କହୁଥିବ- ସେଇ ମହାଦେବ ଭରସା ।

ଏତିକିବେଳେ ରେଡ଼ିଓରେ ବିବିଧ ଭାରତୀରୁ ବାଜି ଉଠୁଥିବ ଲତା ଦିଦିର ଗୀତ- ରହେନା ରହେଁ ହମ୍‌, ମେହେକା କରେଙ୍ଗେ… ।

ଆଉ ନିଜ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ ଶୁଣାଉ ଥିବା ପିଲାଟାର ସ୍ୱର ଅଚାନକ ବେଶ କରୁଣ ଶୁଭୁଥିବ । ସେ ଗୀତ ସାଙ୍ଗରେ ଓ ନଈର ହାଲକା ପାଣି ଶବଦ ସାଙ୍ଗେ କୋଉଠି ବୁନେ୍ଦ ଲୁହେ ଅନ୍ଧାରରେ ଝରି ପଡ଼ିଥିବ, କେହି ତାର ଟେର ପାଇ ନଥିବେ ।

ସେଇଠୁ ସେ କହୁଥିବ- ଗୋଟେ କାମ ମୋ ପାଇଁ କରିଦିଅ । ହାତ ଯୋଡ଼ୁଛି । କାଲି ଚାଲ ସବୁ ମଣିଙ୍କ (ଆଖଣ୍ଡଳମଣି) ପାଖକୁ ଯିବା । ସକାଳୁ ସାଇକେଲରେ ବାହାରି ରାତି ହେଲା ବେଳକୁ ଆସି ପହଞ୍ଚି ଯିବା ମ ।

ସମସ୍ତେ ଏକା ସ୍ୱରରେ ‘ହଁ’ ଭରୁଥିବେ ।

ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଉଥିବି- ଠିକ ଠିକ । କାଲି ଗୋଟେ ହେଇଯାଉ ଆମ ପିଲା ପାଇଁ । ବାବା ମଣି ତେଣିକି ସବୁ ବୁଝିବେ ।
ଆମ ଗାଁରୁ ଭଦ୍ରକ ଜିଲ୍ଲାର ଆଖଣ୍ଡଳମଣିଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୂରତା ୪୫ କିଲୋମିଟର ପାଖାପାଖି ହେବ । କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଭୋରରୁ, ଅନ୍ଧାରୁଆ ବେଳୁ ଗାଧେଇ କିଛି ବି ନଖାଇ, ଗୋଟେ ସାଇକେଲରେ ଡବଲ ପେଡାଲିଂ କରି ବାହାରି ଯିବେ । (ସେ ଯାତ୍ରାର କାହାଣୀ ଆଉ ଦିନେ କେବେ)

ଏଇମିତି ଗାଁ ସେ । ସଜଳ ସ୍ମୃତିର ସଚିତ୍ର ଅଧ୍ୟାୟ । ମଣିଷକୁ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାବପ୍ରବଣ ଓ ମଣିଷଙ୍କୁ ନିଖୁଣ ଭାବେ ଭଲ ପାଇବାକୁ ଶିଖେଇ ଥିବା ମାଟିର ଅସରନ୍ତି ପଣତ ସେ । ସେଇ ଗାଁର କାହାଣୀ ଆଜି ଏତିକି ।

ଏଣିକି ପ୍ରତି ସପ୍ତାହରେ ସେ ଗାଁର ଚିତ୍ର ଓ ଚରିତ୍ର ଉଭା ହେବେ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ।